Współcześnie joga kojarzy się głównie z fizycznymi pozycjami, pracą z ciałem, zdrowiem, siłą i elastycznością. Tradycyjnie jednak joga była utożsamiana z pewnym życiowym wyborem, postępowaniem opartym na zasadach etycznych.
W Yogasūtrach wymienia się pięć zasad etycznych jogi. Są to ahiṃsā (niekrzywdzenie), satya (prawdomówność), asteya (niekradzenie), brahmacarya (powściągliwość) oraz aparigraha (nieprzywiązywanie się do rzeczy materialnych). Według Patañjalego od zasad tych nie ma wyjątków i obowiązują one niezależnie od miejsca i czasów, w jakich żyjemy, norm społecznych, czy innych uwarunkowań. Zasady te nazywa mahāvrata – wielkim zobowiązaniem. Koncepcja mahāvrata jest jednak znacznie starsza niż Yogasūtry (V w. n.e.). Podobny system etyczny można znaleźć w Mahābhāracie oraz w starożytnym tekście z kręgów dżinizmu Ācārāṅga sūtra (ok. IV w. p.n.e.).
Mahāvrata, czyli wielkie zobowiązanie, jest nadrzędne w stosunku do społecznych norm, religijnych rytuałów i instrukcji, kulturowych zwyczajów, nakazów i zakazów. Jeśli naruszają one zasady etyczne, powinny zostać odrzucone. To zaskakujące, że ta prosta zasada, sformułowana ponad dwa tysiące lat temu, ciągle wydaje się tak trudna do zrozumienia. Jeśli podążając za konwencją społeczną lub religijną, krzywdzisz kogoś, coś nie tak jest z tą konwencją.