Co jest ważne w praktyce jogi? Na to pytanie można znaleźć wiele odpowiedzi. Jedną z nich odszukać można w Yogasūtrach. Czytamy tam, że osiągnięcie celu praktyki jogi poprzedzają: ufność, energia, uważność, koncentracja oraz mądrość (YS 1.20).
Ufność (śraddhā) – czyli niezachwiana pewność umysłu, że praktyka ma sens i prowadzi do celu. Taka ufność zapewnia powodzenie praktykującego. Wg. Patañjalego jest ona taką ostoją w praktyce, jak dobra matka w życiu.
Energia (vīrya) – czyli odwaga, siła, moc, która płynie z chęci poznania prawdy, osiągnięcia stanu pełnego zrozumienia. Prawdziwym paliwem dla tego rodzaju energii jest zatem pragnienie.
Uważność (smṛti) – czyli świadomość, introspekcja, uważna obserwacja ciała, emocji, umysłu oraz procesów mentalnych. Zdaniem Patañjalego tak rozumiana uważność rodzi się z vīrya, czyli energii powstałej z pragnienia.
Koncentracja (samādhi) – czyli intensywne, pełne medytacyjne skupienie. Taka koncentracja powstaje jedynie w spokojnym umyśle, którego źródłem jest smṛti, czyli uważność.
Mądrość (prajñā) – czyli pełen wgląd w istotę rzeczywistości, który rodzi się z pełnej koncentracji. Dzięki takiej mądrości praktykujący doświadcza rzeczy takimi, jakie one są.
Yogasūtry skupiają się na jodze medytacyjnej, której celem jest m.in. głęboka transformacja świadomości. Ale nawet we współczesnej, fizycznej praktyce ufność, energia, uważność, koncentracja oraz mądrość mają dużą wartość podczas praktyki.