Według Patañjalego nasza percepcja rzeczywistości jest zakłócona. Jesteśmy jak ktoś, kto obserwuje świat przez okulary, które poważnie zniekształcają obraz, ale jednocześnie nie wie, że ma te okulary na nosie. W języku Yogasūtr te okulary to kleśe – trwałe zaburzenia percepcji. Kleśe to mentalne przyzwyczajenia, kulturowe kalki, społeczne konwencje, etykiety, które przyklejamy różnym rzeczom, zjawiskom, czy osobom. Zaklejają one nasz świat na tyle dokładnie, że nie umiemy wyjść poza nie, utożsamiamy więc z nimi naszą rzeczywistość.
Kleśa to np. pragnienie, tęsknota za czymś, chęć powtórzenia za wszelką cenę czegoś, co kiedyś dało nam radość. Kleśa to także niechęć, awersja, unikanie czegoś, co źle się nam kojarzy. Pragnienie i awersja często definiują to jak patrzymy na świat i jakie decyzje podejmujemy. Kleśa to również fałszywe rozumienie tego, kim jesteśmy – całkowite utożsamienie z własnymi myślami, emocjami, doświadczeniami, osiągnięciami, porażkami, relacjami czy brakiem relacji, nagromadzonymi dobrami materialnymi, itd.
Według Patañjalego, kleśe są źródłem cierpienia. Jeśli postrzegamy świat przez okulary naszych pragnień, nie poczujemy spełnienia. Jeśli etykietujemy rzeczywistość naszymi lękami, nie odnajdziemy spokoju. Jeśli mylnie definiujemy siebie, trudno nam będzie odnaleźć to, czego szukamy. Jako metodę uwolnienia się od kleś autor Yogasūtr zaleca praktykę jogi. Dzięki niej właśnie możemy sobie uświadomić, że patrzymy na świat poprzez zakłócające percepcję świata okulary, możemy także zdjąć te wszystkie naklejki, które dotąd zasłaniały nam rzeczywistość.
Współczesny nauczyciel i autor wielu książek, Eckhart Tolle, napisał kiedyś: “Kiedy nie zaklejasz świata słowami i różnymi etykietami, poczucie cudu powraca do twojego życia.”