Praktyka jogi jest z natury progresywna. Jej tajniki opanowujemy z reguły stopniowo, krok po kroku. Jeśli nie brakuje nam zaangażowania, cierpliwości i regularności, zaczynamy praktykę coraz bardziej rozumieć, internalizować i doceniać. Desikachar, uczeń i syn wielkiego Krishnamacharyi, wyróżniał osiem etapów rozwoju praktyki.
Upadeśa – Etap wstępny, czyli inicjacja, kiedy zbliżamy się do praktyki. Zaczyna ona nas intrygować, czujemy jej efekty, choć nie końca potrafimy je nazwać. Na tym etapie podejmujemy decyzję, że chcemy naukę kontynuować.
Śravaṇa – To etap słuchania, pełnego otwartości i zaangażowania. Wiele rzeczy pozostaje ciągle nowych, nie do końca zrozumiałych, ale pojawiają się także momenty jasności, kiedy to, czego słuchamy staje się elementem naszego doświadczenia.
Grahaṇa – Etap uchwycenia, kiedy praktyka staje się nasza i kiedy chcemy, żeby nam towarzyszyła. Powoli postępuje internalizacja wcześniej poznanych nauk.
Dhāraṇa – Etap pełnego skupienia na praktyce oraz na jej teoretycznej podbudowie. Praktyka zaczyna pozostawać trwały ślad w naszym umyśle.
Manana – Refleksja i pogłębiona medytacja nad treścią i celem praktyki. Staramy się wnikać w to, co poznaliśmy, tłumaczyć często trudne i ezoteryczne pojęcia na nasz wewnętrzny język.
Anuṣṭhāna – Etap praktyki pogłębionej i ugruntowanej. Praktyka staje się całkowicie uwewnętrzniona. Staramy się, aby to, jak funkcjonujemy w świecie było odzwierciedleniem poznanych nauk.
Anubhāvana – Etap doświadczania pełnych skutków praktyki oraz postępowania zgodnego z uwewnętrznionymi naukami.
Pracāra – Etap manifestowania praktyki na zewnątrz, kiedy zaczynami nauczać, stając się w ten sposób źródłem wiedzy dla innych.
Na zdjęciu Krishnamacharya praktykuje piñchamayūrāsanę