„W latach 60-tych, kiedy byłem we Francji, widziałem, że ludzie używali pasów do noszenia lub wiązania swoich bagaży (…) Wtedy pomyślałem, że ten pas bagażowy jest dobry również do jogi” – wspomina BKS Iyengar. Mistrz Iyengar znalazł wiele kreatywnych zastosowań paska jogi podczas praktyki asan. Jednak samo narzędzie ma o wiele dłuższą historię.
Podczas zwiedzania kompleksu świątynnego w Hampi (Karnataka) mogłem zobaczyć słynną postać Narasiṃhy (XIV w.), która siedzi przepasana paskiem do praktyki jogi. Pasek taki nazywano yogapaṭṭa. Jogin zakładał go sobie na lędźwiach przepasując jednocześnie nogi w siadzie skrzyżnym. Dzięki temu zachowywał prostą sylwetkę i mógł rozluźnić ciało, oddając się medytacji.
Pierwsze przykłady wykorzystywania tego narzędzia są jeszcze starsze, bo mają ponad 2000 lat. Najwcześniejsze przedstawienia joginów używających paska zostały zidentyfikowane w Wielkiej Stupie w Sanchi, starożytnej buddyjskiej świątyni w Madhya Pradesh (ok. I w p.n.e. – I w n.e.). Inne znane przedstawienie yogapaṭṭa znaleźć można w Mamallapuram (Tamil Nadu) – tzw. „Narodziny Gangesu” (VII w n.e.). Także jedną z asan wymienionych w komentarzu do Yogasūtr Patañjalego jest sopāśraya (dosłownie „z podporą”). Niektórzy komentatorzy (np. Vācaspatimiśra oraz Vijñānabhikṣu) sugerują, że „podporą” tą był właśnie yogapaṭṭa. Z kolei w znacznie późniejszej Yogacintāmaṇi (XVII-XVIII w.) znaleźć można opis siedzącej pozycji o nazwie paryaṅka (pozycja sofy), w której jogin również przepasuje plecy paskiem do jogi, kładąc jednocześnie prawą stopę na lewej łydce.