Dzisiaj w Indiach świętuje się divali, diwali lub dīpāvali, jedno z najpiękniejszych hinduskich świąt. Tradycyjnie obchodzi się je, aby uczcić zwycięstwo światła na ciemnością, zwycięstwo dobra na złem. Idea światła symbolizującego nadzieję jest głęboko zakorzeniona w naszym doświadczeniu. Światło jest symbolem życia, szczęścia, dobrobytu i, czasem, doskonałej istoty. Ciemność zaś kojarzy się z chaosem, śmiercią i zaświatami. Tak jak światło fizyczne pozwala nam poruszać się po świecie, tak światło wewnętrzne prowadzi nas przez życiowe wyzwania.
W jodze światło jest metaforą wewnętrznej wiedzy, świadomości i oświecenia, które prowadzi praktykujących ku prawdzie i rozprasza ciemność. Wewnętrzne światło symbolizuje iskrę w każdym człowieku, którą można pielęgnować poprzez praktykę, aby osiągnąć mądrość, spokój i empatię dla innych istot. Wewnętrzne światło pomaga pokonywać przeszkody i łączyć się z innymi, a także pomaga zrozumieć naturę rzeczywistości.
Przenikające wszędzie światło wiedzy Brahmy, boga odpowiedzialnego za stworzenie świata, to āloka. Światło samādhi, czyli głębokiej medytacyjnej absorbcji, określa się czasem jako jyotis. Zgodnie z Māṇḍūkyopaniṣatkārikā: „Pozbawione wszelkiego wyrazu i wykraczające poza wszelką myśl, Samādhi jest bardzo spokojne, jego światło (jyotis) (…) jest nieruchome i pozbawione lęku”. Jyotis to także światło naszego JA, zgodnie z traktatem Amanaska. „Tak jak słońce świeci swoimi promieniami światła, Jogin jaśnieje [i oświetla] świat. […]” – czytamy w tym dziele. Bhagavadgītā medytującego jogina porównuje do nieporuszonego płomienia lampy w bezwietrznym pokoju. Według Patañjalego, nasza wewnętrzna jasność (prakāśa) odsłania się dzięki praktyce prāṇāyāmy. Prakāśa w Yogasūtrach jest tożsama ze stanem wewnętrznej jasności i idealnej równowagi (sattva).
Oby światło dzisiejszego divali rozświetliło nam nasz świat i nas samych. Szczęśliwego divali! Dobrej, pełnej jasności praktyki!