Jālandharabandha zwana czasem bandhą gardła polega na zbliżeniu podbródka do mostka przy jednoczesnym ściśnięciu krtani. Stosowana jest głównie w trakcie zatrzymania oddechu podczas praktyki prāṇāyāmy.
Pochodzenie samego słowa jālandhara nie jest jasne. Według niektórych bandha ta zawdzięcza swoją nazwę krainie Jālandhara w północno-zachodnich Indiach, pomiędzy rzekami Beas i Sutlej, skąd praktyka ta ma brać swój początek. Inni twierdzą, że jālandharabandha znaczy bandha, która powstrzymuje (dhara) nektar (jala). Nawiązuje to do dawnej teorii bindu, według której zlokalizowany w okolicach czoła życiodajny nektar skapuje w dół, co przyczynia się do utraty sił, starości i w rezultacie do śmierci. Według Śivasaṃhitā technika jālandharabandha daje się opisać jako “zwężanie (baddhvā) sieci (jāla) naczyń w szyi (galaśirā)”. W tej interpretacji nazwa bandhy nawiązuje zatem do sposobu jej wykonywania.
Dzięki technice jālandharabandhy tworzy się coś na kształt zamka, który bezpiecznie utrzymuje powietrze w podczas zatrzymania oddechu. Technika ta czasem stosowana jest także podczas praktyki asan, lecz wówczas nie towarzyszy jej wstrzymanie oddechu, więc nie jest wskazane ściskanie krtani.